Aanbeveling Henk

Toen ik vorig jaar oktober met de wandelmarathon op het strand bij Zoutelande aankwam dacht ik: dit dus nooit meer! Pesteind lopen, 9 uur lang, mede omdat mijn loopgezellin met erg laag tempo op de 10 km al was uitgevallen.

Bij het passeren van de finish in Zoutelande zag ik dat toch weer anders; volgend jaar ga ik hem wel rennen! Dat scheelt in elk geval 3 uur in tijd. Dit natuurlijk iets te hard tegen vrienden en bekenden geroepen, dus me op 1 januari braaf ingeschreven voor mijn eerste echte marathon – en best een pittige.

Eduard bood aan om me in 9 maanden verantwoord klaar te stomen voor de marathon. Een toptijd zou er niet inzitten, maar de marathon moest zonder blessures en pijntjes te halen zijn. Hij bracht me ook in contact met een verslaggever van de PZC die een artikel wilde schrijven over een echte niet-hardloper die de marathon wilde gaan lopen. Twijfelachtige eer: ik bleek perfect.

Tijd om te trainen. Om te beginnen een shuttle run, waarbij mijn basisconditie werd gemeten. Die bleek prima in orde, maar nog lang niet op marathonniveau. De eerste trainingen waren erg low level: minuut rennen, twee minuten wandelen. Vervolgens vooral rondjes met Evy Gruyaert (van de Evy app) op de mp3 speler. Enkele minuten hardlopen, een paar minuten wandelen en de renperioden opbouwen tot je 5 km aan één stuk kunt hardlopen. Elke week was er ook een gezamenlijke training Eduard, die elke keer een grens wist te verleggen. Na een maand lukte 1 km aan één stuk, een paar weken later de 5 km.
De trainingen tussendoor werden gelogd op een sporthorloge en doorgestuurd aan Eduard, die de voortgang in de gaten hield en waar nodig bijstuurde

Na 2 maanden is een nieuwe shuttle run test gedaan: de vooruitgang was aanzienlijk. Vervolgens doortrainen en rustig verder opbouwen. Eén van de gezamenlijke trainingen was bij wijze van verassing een “echte” 5 km loop in Heinkenszand.

Op naar de 10 km: Wekelijks éénmaal interval (rennen / sneller rennen / wandelen), een lange duurloop op rustig tempo en een duurloop op verhoogd tempo. Na 3 maanden lukte de 10 km aan één stuk. In juni de PZC loop in Vlissingen gedaan; niet als laatste geëindigd – nice!

Vervolgens de afstanden uitbreiden. 15 km, 25 km, 30 km… Het moest wel haalbaar blijven; wandelpauzes bleken noodzaak. En passant ook leren eten en drinken tijdens het lopen. Water, sportdrank, gelletjes en diverse sportrepen. Het één beviel beter dan het andere. Ook hierin stond Eduard altijd met advies klaar.

En dan is het 1 oktober. Kustmarathon. In het startvak komen er toch wat zenuwen. Mooi, startschot. De meute komt vlot op gang. De eerste 2 km lopen eigenlijk best lekker (die waren bij de trainingen nooit echt prettig). Na 6 km drinkpost 1. Even wandelen, gel naar binnen en een bekertje water erbij. Dan de stormvloedkering op. Tot de Veerse dam (20 km) herhaalt het loop- en drinkpatroon zich en het loopt best lekker. Dan het strand op. Dat blijkt slopend. Het is springtij en het resterende strand is aan gort gelopen. Na een zware strandloop schoenen gewisseld bij de Piraat.

Het stuk via Domburg naar Westkapelle ging met horten en stoten. Het tempo was er nu wel uit, maar de trainingen blijken wel hun vruchten af te werpen; het uithoudingsvermogen is nog voldoende. Na deze “inzinking”  komt het tempo er gelukkig weer terug in. Ook hier blijken de trainingen in door te werken. Dan nog zo’n 6 km: échte duinen (gaat aardig) en nog een stukje strand (eindelijk plat zand; heerlijk) om vervolgens de dijk bij Zoutelande op te gaan. Daar staat een groep vrienden te wachten, waarvan een aantal mee rent richting finish. Erg motiverend.

Ten slotte de finish over 5:52, dus binnen de tijd (6 uur). De medailles blijken op; die worden nagestuurd. De Finisher shirts zijn er gelukkig nog voldoende. Het is gelukt! Ik heb een marathon gelopen.

En hoe dan verder? Ik blijf wel hardlopen. Minder intensief voorlopig, de druk is er even af. Maar die 5:52 uur makkelijk een half uur worden verkort. Misschien iets voor volgend jaar? We gaan het zien.

Achteraf bekeken is een training van 9 maanden van nul tot marathon een flinke klus en naar mijn bescheiden mening een aardige prestatie. En je moet er zelf echt achter staan, er echt voor gaan en zeker in je achterhoofd houden dat dit niet per definitie de verstandigste route is naar een marathon. Hou dus zeker je grenzen in de gaten en respecteer die ook.

En dan eerlijk is eerlijk: Eigenlijk viel het hele traject erg mee. Ik heb geen enkel moment gedacht: Nu stop ik ermee. Ik heb me wel af en toe afgevraagd waar ik aan begonnen was, maar als je dan het doel van de dag haalt, weet je dat je het daar voor doet. En voor die marathon!

Eduard weet goed te motiveren; hij zorgt ervoor dat je je grenzen verlegt, maar houdt die wel haalbaar. Als er zaken zijn die je zelf echt niet ziet zitten, wordt er niets geforceerd. Hij laat je niets moeten, maar hij laat het je wel doen. Uiteindelijk verleg je je grenzen bijna zonder het door te hebben. Het schijnbare gemak waarmee dat ging heeft mij erg geholpen.
Maar let wel: Het kost energie en die moet je zelf leveren. Door op je luie kont te blijven zitten kom je niet vooruit.

Conclusie wat mij betreft: Van wandelaar tot marathonloper met sterk verbeterde conditie, zonder blessures en zonder me volledig kapot te hebben getraind, dat kan alleen een toptrainer!